De competitie voor onze beide teams zijn afgelopen. Met een 6 – 2 overwinning behaalde het herenteam een verdienstelijke 3e plaats. Het mix team bleef, zoals het gehele seizoen, beleefd en liet de andere teams in de eindrangschikking voorgaan. 

Sybolt daarentegen moet de komende dagen nog zwaar aan de bak tijdens het Tata Steel Chess Tournement. Gisteren wist hij een klinkende overwinning te behalen op Marc Overeem, die tot op dat moment de leiding had. Sybolt steeg door zijn overwinning op Marc naar de derde plaats. Welk resultaat Sybolt vandaag heeft behaald was op de ranglijst Tienkampen 1A nog niet terug te vinden. Er liggen op Sybolt’s bordje nog een paar hete schaakaardappelen te wachten. Hij speelt vrijdag tegen de huidige no. 1, Liu Yi en zaterdag tegen de no. 2, Robby Kevlishvili. Altijd moeilijk tegen Kevlishvili. Dat begint al bij het invullen van zijn naam op het wedstrijdformulier. 

En dan natuurlijk de uitslag van de enquête wijziging speelavond. Aan ijver om te reageren ontbrak het niet. Opvallend waren de verzoeken om op zaterdagavond te spelen. De combinatie badmintonnen op zaterdagavond om daarna wat meer tijd te hebben om te borrelen en te bitterballen zonder de volgende dag te hoeven werken, werd vaak als reden opgegeven. Is wat voor te zeggen. Maar uiteindelijk bleek, met een krappe meerderheid, toch de wens om op donderdagavond te blijven spelen. 

Doorslaggevend waren de stemmen van Letty, Paul en Dea. Dank allemaal. 

De enquête is hiermee afgesloten. 

Over de uitslag kan niet meer worden gecorrespondeerd. 

Tot morgen,

“Ik zou graag een avond mee willen spelen. Moet ik mij hiervoor ergens aanmelden? En hebben jullie nu vakantie? En zo ja wanneer beginnen jullie weer?”, luidde de tekst in een email die op onze site binnenkwam op 29 december. Duidelijk iemand die een goed voornemen voor 2016 ook daadwerkelijk wilde gaan uitvoeren. Kom langs op onze eerste avond op 7 januari, dan leg ik je uit hoe het werkt bij Badminton Club Badhoevedorp en kun je de zaal en de banen zien en de sfeer proeven, was mijn antwoord. 

En daar stond Kelly, vol verwachting om haar badmintoncarrière bij BCB te beginnen. Tijdens ons eerste gesprek voelde ik direct dat het toch raar zou moeten lopen wilde deze dame niet passen bij onze Club van uitsluitend aardige mensen. Zij had bij zich een splinternieuw racket en een doosje veren shuttles. Gekregen op haar verjaardag van haar schoonvader met een schoonvaderlijke waarschuwing daarbij, “zou je dat nou wel doen meisje”. Na de eerste kennismaking Kelly voorgesteld aan Joop die vervolgens met de eerste oefening aan de slag ging. 

Helaas verliep de avond voor Kelly zoals je het absoluut niet wilt zien. Na met vol enthousiasme begonnen te zijn aan de eerste oefening lag Kelly na 10 minuten plotseling op de grond. In eerste instantie denk je, en hoop je, dat ze door overschatting of door een conditionele achterstand te snel van start is gegaan en door ademnood even rustig moet bijkomen. De waarheid was helaas anders. Een ernstig uitziende enkelblessure met veel pijn, veroorzaakt door een verkeerde voetstap, bleek de ware reden. En ondanks dat ze daar met pijn op de grond lag realiseerde Kelly direct het mallotige van de situatie. 

Dat je op je eerste avond na 10 minuten al uitgeschakeld bent. Met steun van Fred en Ivor, dank je wel jongens, Kelly de auto in gedragen en vervolgens is zij door het voltallige bestuur, dank je wel Ed, direct naar de Eerste Hulp afdeling van het Slotervaart Ziekenhuis gebracht. Daar volgde het bekende protocol van fotootjes maken en werd de enkel ingetapet. De eerste conclusie van de dienstdoende arts was dat er geen breuk was te zien op de foto. Wel dat er sprake was van ernstige overbelasting waarvoor toch minimaal twee weken rust in acht genomen moet worden. 

 En dat is geen prettig bericht als je weet dat twee dagen later de visite komt omdat je zoontje jarig is. 

Het bestuur van Badmintonclub Bahoevedorp wenst iedereen een mooi en gezond 2016 toe. 

Een berichtje over de grande dame van onze Club, Sabine Sloots. Wij kennen Sabine al vele jaren. De ervaring heeft geleerd dat Sabine grossiert in ongelukkige momenten en momentjes. Dan laat ze haar badmintonschoenen in de fietstas zitten of kan haar fietssleutel niet vinden. Ligt er na afloop een shirt of racket in de zaal dan kun je er steevast van uitgaan dat deze aan Sabine toebehoort. Dit keer is haar echter iets heel vervelends overkomen.
Sabine en haar Klaas zitten midden in een verhuizing. Je kent dat wel. Druk, druk, druk met inpakken en alles regelen. Je raakt vermoeid. Bij al dat gedoe greep Sabine vorige week een keer mis aan de trapleuning en lag ze weer eerder beneden dan dat ze boven was gekomen.
Gevolg twee gebroken en twee gekneusde ribben en naar het ziekenhuis.
Ik heb Sabine van de week bezocht op de achtste etage, waar ik dagelijks kom vanwege nog een andere geweldige vrouw die daar ligt. Door infusen en apparaten en zusters wordt Sabine nauwkeurig onder controle gehouden. Het gaat weer goed komen.
Wij wensen haar het beste toe.
Ik zal morgen een beterschapkaart meenemen die getekend kan worden door wie dat wil.

Op 28 augustus 2015 zag ik al het beeld voor mij van wat er zou gaan komen. Op de dag dat heel sportminnend Nederland genoot van de 200 meter race van Daphne Schippers. Op on-Nederlandse wijze wist zij de gouden medaille te veroveren. Als een gracieus versnellende antilope bleef zij haar tegenstanders voor die, door de vele lagen nagellak met stippels erop, net een beetje snelheid tekort kwamen. En bij het kijken naar de herhalingen van deze prachtige race dacht ik meteen aan wat er later in het jaar zou gaan gebeuren. Ik had door het TV scherm naar Daphne willen roepen; “ ga daar asjeblieft niet heen en als je gaat trek dan eenvoudig casual kleding aan. En als je niet begrijpt wat ik bedoel kijk dan naar de beelden en kleding van Marianne Vos toen zij tot Sportvrouw van het jaar was gekozen. Doe dat asjeblieft jezelf niet aan. Voor mij was namelijk geen tijfel mogelijk dat Daphne tot Sportvrouw van het jaar 2015 zou worden gekozen.En de Sportvrouw van het jaar moet dan naar een Sportgala. Een afgrijselijke Bobo-evenement. Ik kan daar niet naar kijken. Helaas toonde Nieuwsuur een korte samenvatting van het Gala.
En daar zag ik Daphne lopen in een galajurk en op hoge hakken. Een haarfetisjist moet bedacht hebben dat al het haar zoveel mogelijk naar links – voor de kijkers rechts – gedrapeerd moest worden.
En rechts op het hoofd – voor de kijkers links – was een haarkam geïmplanteerd. Het ontbrak er nog aan dat de kleur van de haarkam fel geel was met de zwarte cijfers 28082015 erop. De vergelijking met rundvee was dan helemaal compleet geweest. De prijsuitreiking liet een ontluisterend beeld van een topatleet zien. En tot overmaat van ramp moet de winnaar dan ook een dankwoord uitspreken. Hakkelend gelezen vanaf een briefje.
Waarom doen ze dat topsporters aan. Topsporters moeten niet praten. Die moeten in stilte op achteraf baantjes trainen en weer tevoorschijn komen bij een belangrijke wedstrijd. Het is slechts voor enkel topsporters weggelegd om op natuurlijke en enthousiaste wijze over hun sport te praten. Erben W.. W.. W ennemars is een voorbeeld van iemand die dat wel kan.

Morgen de laatste avond. Enkele leden hebben gevraagd of er op deze avond niet een toernooi gehouden kon worden. Daar is om meerdere redenen vanaf gezien. Vaak hebben leden verplichtingen op school of op het werk om bij kerstbijeenkomsten aanwezig te zijn en kunnen daardoor niet het toernooi mee doen.
En morgenavond moet ons mixteam nog aan de bak voor de competitie. Laten we er dus een relaxte avond van maken. Klein beetje trainen en voor de rest lekker vrijspelen.
En misschien hebben degenen die niet door kerstrecepties worden gehinderd zin om na afloop, op eigen kosten, een drankje te komen nuttigen. Op eigen kosten heeft het grote voordeel dat je net zoveel kunt drinken als je zelf wil. Je hoeft niet beleefd te wachten tot je een drankje aangeboden krijgt.
Ed en ik wensen jullie allemaal hele fijne dagen toe.
En pas op dat je geen Sabine wordt.
Break a leg.
7 januari beginnen we weer.

.
Het is niet anders als bij andere sportverenigingen dat clubleden privé te maken hebben met lichamelijke ongemakken. Bij de een is het probleem hinderlijk klein en bij de ander is het ongemak vervelend groot.
Zo heeft Monique Holslag haar kleine teen heel hard tegen een grote deur gestoten. Wie van rechts kwam is niet meer na te gaan. Een teenselfie met een geel gekleurde teen met veel blauw erom heen toonde in ieder geval duidelijk aan dat enig weken rust nodig zal zijn. We wachten geduldig op haar terugkeer op de baan.
Anders ligt het bij Hans de Rooij. De oogkas van Hans kwam tijdens een voetbaltraining in aanraking met de elleboog van de tegenstander met als gevolg een scheurtje in het netvlies in de vorm van een winkelhaak.
En dat kijkt niet lekker. Een operatie was onvermijdelijk. Hans is een tuff guy en kon met “smakelijke”precisie uitleggen dat met een injectie IN het oog en wat over elkaar heen schuiven van netvlies, afgesloten met laserbehandeling, het voorlopige resultaat is dat hij een beeld ziet van een aquarium, zonder guppy’s, waarvan het waterpeil iets onder de bovenrand staat. Het waterpeil zal, als het goed gaat, vanzelf zakken waarna het zicht 100% moet zijn teruggekeerd.
Daar hopen wij met hem op. Voorlopig zal Hans niet mogen badmintonnen. Hans heeft al laten weten zijn lidmaatschap niet op te zeggen, maar ooglid te blijven van onze Club.
Vorige week maakt ik melding van een groene bordjes en afhangbord. Het bleef echter rustiger dan verwacht en kon het bord op zijn plek blijven staan.
Morgen verwacht ik wel wat meer drukte, omdat onze beide teams een competitie wedstrijd gaan spelen. Er is wat ruimte om na tien uur door te spelen.
Stel daarom voor dat de teams eerst op één baan beginnen. Blijkt het nog redelijk rustig met het aantal aanwezige recreanten kan een team een derde baan in gebruik nemen.
Tot morgen.