APETROTS…

…zijn Ed en ik over het resultaat van de Algemenen Ledenvergadering.(ALV). Het is toch spannend voor bestuursleden  om na vele jaren weer eens de  mening van de leden te toetsen over het wel en wee van onze Club. Hoe zullen de reacties zijn? Positief?  Negatief? Zijn er wensen?

Niet reageren hebben Ed en ik als een compliment en een bevestiging beschouwd dat wij de juiste koers volgen die past binnen het karakter van onze Club. Het wil niet zeggen dat er helemaal geen reacties waren. Wat wel opviel?

De herenafdeling liet het afweten. Geen enkele reactie. 0% dus.
Bij de dames kwam het percentage uit op 5,882353%.

De afsluitende notulen van de ALV luiden als volgt:

1. Opening voorzitter.
2. Bestuursmededelingen.
3. Ingekomen stukken.
4. Aantal lezers.
5. Notulen laatste ledenvergadering.
6. Financiën.         Geen op- of aanmerkingen.
7. Beleid Bestuur.  Geen op- of aanmerkingen.
8. Rondvraag.       Geen vragen.     

Het door Het Bestuur gevoerde Financiële – en Algemene Beleid is hiermee stilzwijgend goedgekeurd. Mede namens Ed dank ik jullie hartelijk voor het in ons gestelde vertrouwen.

Donderdag de laatste speelavond van dit jaar. 10 Januari mogen we weer. Er is deze laatste avond geen training, want Joop is op vakantie.

Voor wie in de gelegenheid is nodigt het bestuur uit na afloop van het spelen nog een  versnapering te komen nemen in café de Shuttle.

Meestal wil ik nog wel eens een kerstverhaal schrijven. Dit jaar was dat niet nodig want HET kerstverhaal 2012 heeft zich al voor onze televisieogen afgespeeld. Texel!
Op Texel waar bultrugwalvis Johanna dagenlang met zwiepende staart haar vriend potvis Johannes – die ook graag Johanna had geheten –  wenkte te komen om gezamenlijk hun lichamen ter beschikking te stellen aan de crisis in Nederland.

Om de kosten van dure kerstmaaltijden te besparen toverden deze twee zandplaat de Razende Bol om tot een overvloedige voedselbank. Voor-, hoofd- en nagerecht vis. Wel met een “randje” vet. De zeehonden staken reikhalzend hun kopjes boven water of ze ook aan deze dis  mochten aanschuiven.

Zoals gewoonlijk doorzag de mens de geste niet. Hoe Johanna ook probeerde spuitend haar kerstgedachte en opoffering aan de crisis duidelijk te maken spoot de mens met geweld – in haar – terug. Vervolgens buitelden de geleerden over elkaar heen hoe dit geweld op het walvisveld te stoppen. Hoe het  voortaan anders moet.

De standaard kreten volgden elkaar in rap tempo op.
Leermoment, te tolerant, aanpakken, terugfluiten, meer respect, grenzen stellen.

Johannes had hierbij een rustgevende rol kunnen vervullen als grensrechter.
Maar de vlag van Johannes was drie weken geleden al gestreken.

Deze Nieuwsbrief is het laatste stukje proza voor dit jaar.

Epiloog.

Het net te laag.
De shuttle traag.
De tegenstander geen wonder.

Zijn nul blijft nul.
Speelduur games.
Kortstondig.

Fijne dagen allemaal.

P.S.
BCB telt 17 dames.