JAMMER, JAMMER, JAMMER.

Bij de aankondiging dat een dame en heer komen om kennis te maken met BCB blijft het spannend of ze, naast leuk en aardig, een badmintonachtergrond hebben. Letty en Paul kwamen afgelopen donderdag zoals beloofd.
Aardig waren ze voor mij al meteen, omdat ze zelf shuttles hadden meegenomen. Ze vertelden vele jaren geleden badminton te hebben gespeeld, maar toch bang waren er niet meer veel van te kunnen.
Zoals gebruikelijk rustig aan begonnen met een shuttle heen en weer te slaan om een eerste idee te krijgen in welke categorie ze thuis horen.
Categorie Campingbadminton. Categorie Weet je zeker dat je vroeger badminton hebt gespeeld. Of de categorie Als je opschiet kan je op hetzelfde kaartje weer met de bus terug.
Maar niks van dit alles. Bij de eerste paar slagen was duidelijk hier te maken te hebben met twee mensen die behoorlijk wat techniek en slagkracht in huis hadden.
Op hun eerst afwachtende gezichten verscheen al snel de badmintonglimlach van ja we kunnen het nog en wat is het een leuk spelletje.
Dat kwam ook door degene aan de andere kant van het net, die met uitgekiende gedoseerde precisie de shuttle zo stuurde dat je vanzelf het idee krijgt het nog te kunnen.

Maar na 5 minuten sloeg het noodlot toe. Want ondanks dat Paul regelmatig sport en aan fitness doet maakte hij een kleine misstap en voelde direct een spierscheuring. Uit was de pret en moest de ijszak er aan te pas komen om ergere spierschade te voorkomen. Paul baalde als een Jolanda-Sap-Stekker.
Letty zag zich meteen de komende weken alleen het huishouden doen.
De blessure had het optimisme van Paul echter niet aangetast en zei direct over een paar weken weer te komen.

Als bestuurde baal je van een dergelijk begin met aspirant-leden.
We houden het er maar op dat wat in het vat zit niet zal verzuren.

Wij wensen Paul een voorspoedig herstel toe en hopen hem en Letty gauw weer te zien. En Paul als pleister op de wonde. Bedankt voor je pijnlijke bijdrage aan dit verhaaltje.

Vriendelijke badmintongroet,