UN SOIR MANGIFIQUE

Dat was het zeker de eerste spelavond. Het was zo’n avond waar je als bestuurder op hoopt, namelijk dat er een paar nieuwe visages komen opdagen.
En die waren er.
Om met een romannetje te beginnen. Daphne. Daphne was aan het einde van het vorig seizoen bij BCB begonnen. Zij had haar verloofde Michael meegenomen. Ik kreeg de indruk dat verloofde op straffe van het verbreken van de verloving was meegekomen. Maar naar mate de avond vorderde en zijn slagen beter gingen lopen, kreeg hij het steeds meer naar zijn zin. De verloving had het badminton overleefd. Dat zit wel goed.
In de zomer had Monique geïnformeerd of ze een keer mocht meespelen. Ze had zo’n twaalf jaar geleden voor het laats gebadmintond. Mais naturellement was mijn résponse. Het bleek al gauw dat ze nog niets was verleerd . En haar enthousiasme tijdens het spelen was contagieux/aanstekelijk om te zien.
En er kwamen twee broers binnenvallen waarvan één een bekend gezicht had.
De raderen moesten even draaien maar ik kwam al gauw uit op Michiel die in het
verleden bij de BCB had gespeeld. Hij had son frère meegenomen die ook wel eens het spelletje badminton wilde ervaren. Les deux speelde het spelletje al aardig goed.
Mais monsieur le président pourquoi vous ecrivez les mots français?
Nou dat komt omdat Jerry binnen kwam lopen. In het Engels stelde hij zich voor. He told me that he lives in Badhoevedorp en was looking voor een nice en cosy badmintonclub. Of course I immediate answered that hij at Badmintonclub Badhoevedorp aan het goede address was.
Al gauw bleek J. een badmintonner exceptionnel te zijn. Onze toppers hebben met hem er een sterke en inspirerende tegenstander bij gekregen.
Maar waarom dan al die mots français monsieur le président?
Nou, dat kwam zo. Naar mate de avond vorderde er wat meer conversation met J. had plaatsgevonden, bleek hij allesbehalve een Engelsman te zijn maar een Fransman pur-sang. En son nom was niet Jerry, maar Yiri.
Als stukjesschrijver kun je alleen maar dromen van dit soort verwarringen. Het nog te schrijven wekelijkse stukje staat dan al helemaal in de échafaudage/steigers en dient alleen nog uitgewerkt te worden.

Waar ik op een avond als deze zo blij mee ben, ik heb het al vaker geschreven, is hoe onze clubmembers met nieuwkomers omgaan. Moeiteloos, alsof ze al lang bij de Club spelen, worden de nieuwkomers in de familie opgenomen. En of daar Nederlands, Engels of Frans bij gesproken moet worden maakt onze leden ook al niets uit. Wederom mijn dank daarvoor.
Badmintonclub Badhoevedorp is en blijft een cosy Club.

À demain.