TREIZE

De mensen met een vrijdag de dertiende fobie zijn afgelopen vrijdag weer gesterkt in hun mening dat vrijdag de dertiende een ongeluksdag is. Een dag om onder de dekens te blijven liggen met een rietje in je mond om zuurstof te krijgen.
Het was een afschuwelijke vrijdagavond.
En het effect wat zo’n avond heeft op je eigen doen en laten.
Ik pakte op zaterdagochtend mijn gids en lees; 20.20 uur Vive le Frans, 22.10 – Mijlpalen voor Parijs.
Je bent meteen weer terug bij vrijdagavond.
De geschiedenis heeft echter geleerd, dat nog meer geweld daar tegenover te stellen niet helpt. Gesprekken aan tafel zijn nodig. Eerst aan een tafel van vijf meter breed. Later een smallere tafel, zo smal dat een eerste handreiking mogelijk wordt. Je komt ook tot mallotige gedachte. Ik dacht aan Guus Hiddink! Hoe hij, na eerst verguisd te zijn, nu waarschijnlijk zuidkoreaansachtig eerbetoon ten deel zal vallen.
Wat een visionair om het Nederlands Elftal zo slecht te laten spelen dat WE volgend jaar niet naar Frankrijk hoeven.

Gauw wat andere onderwerpen.

Joop had genoeg van het warme weer in Nederland en is een weekje op vakantie naar Winterberg. Of hij vindt wat de plaatsnaam suggereert lijkt twijfelachtig. In ieder geval is er deze week geen training.
Ons mixteam speelt morgen een inhaalwedstrijd.
Het was een wervelende avond afgelopen donderdag. Een competitiewedstrijd, training, de vaste recreanten en twee nieuwkomers Amanda en Koen. (A&K)
Zoals gebruikelijk bij nieuwkomers heb ik uitgelegd hoe onze BCB in elkaar zit en het er aan toegaat. Daarna heeft Joop ze de eerste aanwijzingen gegeven en is hun weg naar de top van BCB begonnen.
Na afloop kwamen A&K nog even een glaasje cola drinken aan de stamtafel. Natuurlijk nam ik meteen naast ze plaats. Altijd leuk naast nieuwkomers te zitten die geen idee hebben dat naast hun iemand zit met een giftige pen. Dat elk gesproken woord breed uitgemeten in een Nieuwsbrief kan verschijnen. Dus op een geven ogenblik vraagt Koen aan Amanda “Wil je een …” Waarop Amanda antwoordde “Je weet toch dat ik nooit…”. In stilte genoot ik al.
Eén onderwerp voor de Nieuwsbrief werd al aangereikt.
Dat je door badminton weer iets heel nieuws aan elkaar ontdekt is toch mooi.
Mooier als Parijs.

Tot morgen.