Badminton Club Badhoevedorp

Een berichtje over de grande dame van onze Club, Sabine Sloots. Wij kennen Sabine al vele jaren. De ervaring heeft geleerd dat Sabine grossiert in ongelukkige momenten en momentjes. Dan laat ze haar badmintonschoenen in de fietstas zitten of kan haar fietssleutel niet vinden. Ligt er na afloop een shirt of racket in de zaal dan kun je er steevast van uitgaan dat deze aan Sabine toebehoort. Dit keer is haar echter iets heel vervelends overkomen.
Sabine en haar Klaas zitten midden in een verhuizing. Je kent dat wel. Druk, druk, druk met inpakken en alles regelen. Je raakt vermoeid. Bij al dat gedoe greep Sabine vorige week een keer mis aan de trapleuning en lag ze weer eerder beneden dan dat ze boven was gekomen.
Gevolg twee gebroken en twee gekneusde ribben en naar het ziekenhuis.
Ik heb Sabine van de week bezocht op de achtste etage, waar ik dagelijks kom vanwege nog een andere geweldige vrouw die daar ligt. Door infusen en apparaten en zusters wordt Sabine nauwkeurig onder controle gehouden. Het gaat weer goed komen.
Wij wensen haar het beste toe.
Ik zal morgen een beterschapkaart meenemen die getekend kan worden door wie dat wil.

Op 28 augustus 2015 zag ik al het beeld voor mij van wat er zou gaan komen. Op de dag dat heel sportminnend Nederland genoot van de 200 meter race van Daphne Schippers. Op on-Nederlandse wijze wist zij de gouden medaille te veroveren. Als een gracieus versnellende antilope bleef zij haar tegenstanders voor die, door de vele lagen nagellak met stippels erop, net een beetje snelheid tekort kwamen. En bij het kijken naar de herhalingen van deze prachtige race dacht ik meteen aan wat er later in het jaar zou gaan gebeuren. Ik had door het TV scherm naar Daphne willen roepen; “ ga daar asjeblieft niet heen en als je gaat trek dan eenvoudig casual kleding aan. En als je niet begrijpt wat ik bedoel kijk dan naar de beelden en kleding van Marianne Vos toen zij tot Sportvrouw van het jaar was gekozen. Doe dat asjeblieft jezelf niet aan. Voor mij was namelijk geen tijfel mogelijk dat Daphne tot Sportvrouw van het jaar 2015 zou worden gekozen.En de Sportvrouw van het jaar moet dan naar een Sportgala. Een afgrijselijke Bobo-evenement. Ik kan daar niet naar kijken. Helaas toonde Nieuwsuur een korte samenvatting van het Gala.
En daar zag ik Daphne lopen in een galajurk en op hoge hakken. Een haarfetisjist moet bedacht hebben dat al het haar zoveel mogelijk naar links – voor de kijkers rechts – gedrapeerd moest worden.
En rechts op het hoofd – voor de kijkers links – was een haarkam geïmplanteerd. Het ontbrak er nog aan dat de kleur van de haarkam fel geel was met de zwarte cijfers 28082015 erop. De vergelijking met rundvee was dan helemaal compleet geweest. De prijsuitreiking liet een ontluisterend beeld van een topatleet zien. En tot overmaat van ramp moet de winnaar dan ook een dankwoord uitspreken. Hakkelend gelezen vanaf een briefje.
Waarom doen ze dat topsporters aan. Topsporters moeten niet praten. Die moeten in stilte op achteraf baantjes trainen en weer tevoorschijn komen bij een belangrijke wedstrijd. Het is slechts voor enkel topsporters weggelegd om op natuurlijke en enthousiaste wijze over hun sport te praten. Erben W.. W.. W ennemars is een voorbeeld van iemand die dat wel kan.

Morgen de laatste avond. Enkele leden hebben gevraagd of er op deze avond niet een toernooi gehouden kon worden. Daar is om meerdere redenen vanaf gezien. Vaak hebben leden verplichtingen op school of op het werk om bij kerstbijeenkomsten aanwezig te zijn en kunnen daardoor niet het toernooi mee doen.
En morgenavond moet ons mixteam nog aan de bak voor de competitie. Laten we er dus een relaxte avond van maken. Klein beetje trainen en voor de rest lekker vrijspelen.
En misschien hebben degenen die niet door kerstrecepties worden gehinderd zin om na afloop, op eigen kosten, een drankje te komen nuttigen. Op eigen kosten heeft het grote voordeel dat je net zoveel kunt drinken als je zelf wil. Je hoeft niet beleefd te wachten tot je een drankje aangeboden krijgt.
Ed en ik wensen jullie allemaal hele fijne dagen toe.
En pas op dat je geen Sabine wordt.
Break a leg.
7 januari beginnen we weer.

.
Het is niet anders als bij andere sportverenigingen dat clubleden privé te maken hebben met lichamelijke ongemakken. Bij de een is het probleem hinderlijk klein en bij de ander is het ongemak vervelend groot.
Zo heeft Monique Holslag haar kleine teen heel hard tegen een grote deur gestoten. Wie van rechts kwam is niet meer na te gaan. Een teenselfie met een geel gekleurde teen met veel blauw erom heen toonde in ieder geval duidelijk aan dat enig weken rust nodig zal zijn. We wachten geduldig op haar terugkeer op de baan.
Anders ligt het bij Hans de Rooij. De oogkas van Hans kwam tijdens een voetbaltraining in aanraking met de elleboog van de tegenstander met als gevolg een scheurtje in het netvlies in de vorm van een winkelhaak.
En dat kijkt niet lekker. Een operatie was onvermijdelijk. Hans is een tuff guy en kon met “smakelijke”precisie uitleggen dat met een injectie IN het oog en wat over elkaar heen schuiven van netvlies, afgesloten met laserbehandeling, het voorlopige resultaat is dat hij een beeld ziet van een aquarium, zonder guppy’s, waarvan het waterpeil iets onder de bovenrand staat. Het waterpeil zal, als het goed gaat, vanzelf zakken waarna het zicht 100% moet zijn teruggekeerd.
Daar hopen wij met hem op. Voorlopig zal Hans niet mogen badmintonnen. Hans heeft al laten weten zijn lidmaatschap niet op te zeggen, maar ooglid te blijven van onze Club.
Vorige week maakt ik melding van een groene bordjes en afhangbord. Het bleef echter rustiger dan verwacht en kon het bord op zijn plek blijven staan.
Morgen verwacht ik wel wat meer drukte, omdat onze beide teams een competitie wedstrijd gaan spelen. Er is wat ruimte om na tien uur door te spelen.
Stel daarom voor dat de teams eerst op één baan beginnen. Blijkt het nog redelijk rustig met het aantal aanwezige recreanten kan een team een derde baan in gebruik nemen.
Tot morgen.

De mensen met een vrijdag de dertiende fobie zijn afgelopen vrijdag weer gesterkt in hun mening dat vrijdag de dertiende een ongeluksdag is. Een dag om onder de dekens te blijven liggen met een rietje in je mond om zuurstof te krijgen.
Het was een afschuwelijke vrijdagavond.
En het effect wat zo’n avond heeft op je eigen doen en laten.
Ik pakte op zaterdagochtend mijn gids en lees; 20.20 uur Vive le Frans, 22.10 – Mijlpalen voor Parijs.
Je bent meteen weer terug bij vrijdagavond.
De geschiedenis heeft echter geleerd, dat nog meer geweld daar tegenover te stellen niet helpt. Gesprekken aan tafel zijn nodig. Eerst aan een tafel van vijf meter breed. Later een smallere tafel, zo smal dat een eerste handreiking mogelijk wordt. Je komt ook tot mallotige gedachte. Ik dacht aan Guus Hiddink! Hoe hij, na eerst verguisd te zijn, nu waarschijnlijk zuidkoreaansachtig eerbetoon ten deel zal vallen.
Wat een visionair om het Nederlands Elftal zo slecht te laten spelen dat WE volgend jaar niet naar Frankrijk hoeven.

Gauw wat andere onderwerpen.

Joop had genoeg van het warme weer in Nederland en is een weekje op vakantie naar Winterberg. Of hij vindt wat de plaatsnaam suggereert lijkt twijfelachtig. In ieder geval is er deze week geen training.
Ons mixteam speelt morgen een inhaalwedstrijd.
Het was een wervelende avond afgelopen donderdag. Een competitiewedstrijd, training, de vaste recreanten en twee nieuwkomers Amanda en Koen. (A&K)
Zoals gebruikelijk bij nieuwkomers heb ik uitgelegd hoe onze BCB in elkaar zit en het er aan toegaat. Daarna heeft Joop ze de eerste aanwijzingen gegeven en is hun weg naar de top van BCB begonnen.
Na afloop kwamen A&K nog even een glaasje cola drinken aan de stamtafel. Natuurlijk nam ik meteen naast ze plaats. Altijd leuk naast nieuwkomers te zitten die geen idee hebben dat naast hun iemand zit met een giftige pen. Dat elk gesproken woord breed uitgemeten in een Nieuwsbrief kan verschijnen. Dus op een geven ogenblik vraagt Koen aan Amanda “Wil je een …” Waarop Amanda antwoordde “Je weet toch dat ik nooit…”. In stilte genoot ik al.
Eén onderwerp voor de Nieuwsbrief werd al aangereikt.
Dat je door badminton weer iets heel nieuws aan elkaar ontdekt is toch mooi.
Mooier als Parijs.

Tot morgen.

Enkele weken bleven jullie verschoond, of hebben gemist(?), mijn Tot morgen aanmoediging om te komen badmintonnen. Gezondheidsproblemen van echtgenote in de categorie Klein Persoonlijk Leed waren de oorzaak dat het schrijven even geen prioriteit had. Mijn dank aan iedereen voor het meeleven en dank aan iedereen die ook zouden hebben meegeleefd, hadden ze er weet van gehad.

Ben met het maken van dit stukje begonnen vlak na de bekendmaking van de luchtvaartramp met het Russische vliegtuig van de luchtvaartmaatschappij Kogalymavia boven het schiereiland Sinaՙï in Egypte. Dat de naam van de luchtvaartmaatschappij met Kogal… begint, en dat het om Russische slachtoffers gaat, doet al gauw denken aan vluchtno. MH 17. Het verdriet van alle nabestaanden zal hetzelfde zijn. Ik denk nu vooruit. Zou het niet mooi zijn als , wars van het zinloze politieke gehakketak tussen Oost en West, de nabestaanden van de slachtoffers van vlucht MH17 in de Russische kranten een advertentie zouden plaatsen met een teken van medeleven. Een tekst waarin medeleven wordt betoond met de nabestaanden van slachtoffers van vluchtno. 7K9268 . “Wij leven mee met jullie. Wij weten hoe het voelt om familieleden op deze manier te verliezen”. Misschien wordt deze gedachte nog een keer pravda

Even een wat luchtiger onderwerp over voeding. Wat te eten voor een wedstrijd? Het wordt nog al onderschat hoelang eten kan doorwerken en van invloed kan zijn op je sportprestatie. Bordje pasta kan geen kwaad, maar een zuurkool-stamppotje bijvoorbeeld is af te raden. Het stamppotje werkt namelijk drie tot vier uur door in het lichaam. De spieren waar je in het begin van de avond nog op kon vertrouwen voelen later op de avond aan als slierten zuurkool. Als de wedstrijd vlekkeloos verloopt, en de tegenstander ook nog matig is, reken je bij de stand 5-0 op een overwinning met 8–0. Maar dan ineens, bij jouw laatste partij, gaat geen slag meer goed. De eerste game wordt nog gewonnen, maar de tweede en derde gaan verloren. Niks 8-0, maar een eindstand van 7-1 gaat de boeken in. Dat geeft de overwinning toch een zure bijsmaak.

Ons herenteam heeft afgelopen donderdag met 7–1 gewonnen. Of de uitslag in verband staat met de vorige alinea is mij niet bekend.

Tot morgen.

EEN DRUKKE AVOND,wordt het morgen. Ons herenteam en ons “nieuwe” mixed team spelen namelijk hun eerste thuiswedstrijd. Daar zullen zoals gebruikelijk en paar banen voor worden vrijgehouden. Daar komt bij het aantal aspirant leden die wij mochten verwelkomen en Joop die met de training is begonnen.
Het is even passen en meten om het voor iedereen toch een lekkere speelavond te laten worden maar dat gaat zeker lukken.
Aan onze competitiespelers de klassieke oproep om tijdig aanwezig te zijn. Zaalkorfbal is nog niet begonnen en kunnen de banen half acht opgezet worden zodat de wedstrijden tijdig om ACHT UUR kunnen beginnen.
René denk je nog even aan het opmeten!
Er is voor deze avond geregeld dat in plaats van tot tien uur tot elf uur gespeeld kan worden.
Amper bijgekomen van een verrassend aantal nieuwe badmintonners de aangelopen weken kwam er zowaar weer een dame kordaat binnen stappen. Marja Zonneveld, een voormalig lid van de BCB in de jaren 1990/1999.
Al lange tijd dacht ze terug aan deze leuke badmintonjaren en heeft besloten weer te beginnen. Hartelijk welkom Marja.
Tot zover de huishoudelijke mededelingen. Nu moet ik overgaan tot een geheel ander en ernstiger onderwerp.
In de politiek geldt het niet juist voorlichten van de Kamer als een doodzonde. Dit geldt evenzeer voor een badmintonvoorzitter die zijn leden onjuist heeft geïnformeerd. Wat is het geval. In de eerste Nieuwsbrief schreef ik over een contributieverhoging van € 0,25 per lid per avond. Dit, moet ik schoorvoetend toegeven, was niet juist. In de notulen van de bestuursvergaderingen was duidelijk een verhoging afgesproken van € 0,3125. Het verschil lijkt klein, maar tikt flink aan gerekend over 32 avonden. Ik bied alle leden mijn verontschuldigingen aan voor het verkeerd presenteren van de verhoging hoezeer deze ook verantwoord was om de toegenomen kosten van zaalhuur, prijzen van de shuttles en de niet onaanzienlijke kosten van de clubtoernooien in de hand te houden.

Het is een verkeerde voorstelling van zaken die niet had mogen gebeuren.
In de 2e Kamer kom je weg met argumenten als, verdient geen schoonheidprijs, een leermoment of lering trekken dat in de toekomst nauwkeuriger moet worden gecommuniceerd plus dat je nog een paar boetekleden aantrekt over je nette pak of jurk. Zo ben ik echter niet. Ik vind dat ik jullie vertrouwen ernstig heb geschaad en zie daarom geen andere weg dan mijn functies als voorzitter / secretaris / stukjesschrijver (v.s.s.) per direct neer te leggen.
Uiteraard zal ik dagelijkse zaken afhandelen tot een nieuwe v.s.s. zich heeft aangemeld. Persoonlijk verwacht ik dat dit nog lange tijd zal duren.
Dus eigenlijk verandert er niets.
Tot morgen.