De mensen met een vrijdag de dertiende fobie zijn afgelopen vrijdag weer gesterkt in hun mening dat vrijdag de dertiende een ongeluksdag is. Een dag om onder de dekens te blijven liggen met een rietje in je mond om zuurstof te krijgen.
Het was een afschuwelijke vrijdagavond.
En het effect wat zo’n avond heeft op je eigen doen en laten.
Ik pakte op zaterdagochtend mijn gids en lees; 20.20 uur Vive le Frans, 22.10 – Mijlpalen voor Parijs.
Je bent meteen weer terug bij vrijdagavond.
De geschiedenis heeft echter geleerd, dat nog meer geweld daar tegenover te stellen niet helpt. Gesprekken aan tafel zijn nodig. Eerst aan een tafel van vijf meter breed. Later een smallere tafel, zo smal dat een eerste handreiking mogelijk wordt. Je komt ook tot mallotige gedachte. Ik dacht aan Guus Hiddink! Hoe hij, na eerst verguisd te zijn, nu waarschijnlijk zuidkoreaansachtig eerbetoon ten deel zal vallen.
Wat een visionair om het Nederlands Elftal zo slecht te laten spelen dat WE volgend jaar niet naar Frankrijk hoeven.

Gauw wat andere onderwerpen.

Joop had genoeg van het warme weer in Nederland en is een weekje op vakantie naar Winterberg. Of hij vindt wat de plaatsnaam suggereert lijkt twijfelachtig. In ieder geval is er deze week geen training.
Ons mixteam speelt morgen een inhaalwedstrijd.
Het was een wervelende avond afgelopen donderdag. Een competitiewedstrijd, training, de vaste recreanten en twee nieuwkomers Amanda en Koen. (A&K)
Zoals gebruikelijk bij nieuwkomers heb ik uitgelegd hoe onze BCB in elkaar zit en het er aan toegaat. Daarna heeft Joop ze de eerste aanwijzingen gegeven en is hun weg naar de top van BCB begonnen.
Na afloop kwamen A&K nog even een glaasje cola drinken aan de stamtafel. Natuurlijk nam ik meteen naast ze plaats. Altijd leuk naast nieuwkomers te zitten die geen idee hebben dat naast hun iemand zit met een giftige pen. Dat elk gesproken woord breed uitgemeten in een Nieuwsbrief kan verschijnen. Dus op een geven ogenblik vraagt Koen aan Amanda “Wil je een …” Waarop Amanda antwoordde “Je weet toch dat ik nooit…”. In stilte genoot ik al.
Eén onderwerp voor de Nieuwsbrief werd al aangereikt.
Dat je door badminton weer iets heel nieuws aan elkaar ontdekt is toch mooi.
Mooier als Parijs.

Tot morgen.

Enkele weken bleven jullie verschoond, of hebben gemist(?), mijn Tot morgen aanmoediging om te komen badmintonnen. Gezondheidsproblemen van echtgenote in de categorie Klein Persoonlijk Leed waren de oorzaak dat het schrijven even geen prioriteit had. Mijn dank aan iedereen voor het meeleven en dank aan iedereen die ook zouden hebben meegeleefd, hadden ze er weet van gehad.

Ben met het maken van dit stukje begonnen vlak na de bekendmaking van de luchtvaartramp met het Russische vliegtuig van de luchtvaartmaatschappij Kogalymavia boven het schiereiland Sinaՙï in Egypte. Dat de naam van de luchtvaartmaatschappij met Kogal… begint, en dat het om Russische slachtoffers gaat, doet al gauw denken aan vluchtno. MH 17. Het verdriet van alle nabestaanden zal hetzelfde zijn. Ik denk nu vooruit. Zou het niet mooi zijn als , wars van het zinloze politieke gehakketak tussen Oost en West, de nabestaanden van de slachtoffers van vlucht MH17 in de Russische kranten een advertentie zouden plaatsen met een teken van medeleven. Een tekst waarin medeleven wordt betoond met de nabestaanden van slachtoffers van vluchtno. 7K9268 . “Wij leven mee met jullie. Wij weten hoe het voelt om familieleden op deze manier te verliezen”. Misschien wordt deze gedachte nog een keer pravda

Even een wat luchtiger onderwerp over voeding. Wat te eten voor een wedstrijd? Het wordt nog al onderschat hoelang eten kan doorwerken en van invloed kan zijn op je sportprestatie. Bordje pasta kan geen kwaad, maar een zuurkool-stamppotje bijvoorbeeld is af te raden. Het stamppotje werkt namelijk drie tot vier uur door in het lichaam. De spieren waar je in het begin van de avond nog op kon vertrouwen voelen later op de avond aan als slierten zuurkool. Als de wedstrijd vlekkeloos verloopt, en de tegenstander ook nog matig is, reken je bij de stand 5-0 op een overwinning met 8–0. Maar dan ineens, bij jouw laatste partij, gaat geen slag meer goed. De eerste game wordt nog gewonnen, maar de tweede en derde gaan verloren. Niks 8-0, maar een eindstand van 7-1 gaat de boeken in. Dat geeft de overwinning toch een zure bijsmaak.

Ons herenteam heeft afgelopen donderdag met 7–1 gewonnen. Of de uitslag in verband staat met de vorige alinea is mij niet bekend.

Tot morgen.

EEN DRUKKE AVOND,wordt het morgen. Ons herenteam en ons “nieuwe” mixed team spelen namelijk hun eerste thuiswedstrijd. Daar zullen zoals gebruikelijk en paar banen voor worden vrijgehouden. Daar komt bij het aantal aspirant leden die wij mochten verwelkomen en Joop die met de training is begonnen.
Het is even passen en meten om het voor iedereen toch een lekkere speelavond te laten worden maar dat gaat zeker lukken.
Aan onze competitiespelers de klassieke oproep om tijdig aanwezig te zijn. Zaalkorfbal is nog niet begonnen en kunnen de banen half acht opgezet worden zodat de wedstrijden tijdig om ACHT UUR kunnen beginnen.
René denk je nog even aan het opmeten!
Er is voor deze avond geregeld dat in plaats van tot tien uur tot elf uur gespeeld kan worden.
Amper bijgekomen van een verrassend aantal nieuwe badmintonners de aangelopen weken kwam er zowaar weer een dame kordaat binnen stappen. Marja Zonneveld, een voormalig lid van de BCB in de jaren 1990/1999.
Al lange tijd dacht ze terug aan deze leuke badmintonjaren en heeft besloten weer te beginnen. Hartelijk welkom Marja.
Tot zover de huishoudelijke mededelingen. Nu moet ik overgaan tot een geheel ander en ernstiger onderwerp.
In de politiek geldt het niet juist voorlichten van de Kamer als een doodzonde. Dit geldt evenzeer voor een badmintonvoorzitter die zijn leden onjuist heeft geïnformeerd. Wat is het geval. In de eerste Nieuwsbrief schreef ik over een contributieverhoging van € 0,25 per lid per avond. Dit, moet ik schoorvoetend toegeven, was niet juist. In de notulen van de bestuursvergaderingen was duidelijk een verhoging afgesproken van € 0,3125. Het verschil lijkt klein, maar tikt flink aan gerekend over 32 avonden. Ik bied alle leden mijn verontschuldigingen aan voor het verkeerd presenteren van de verhoging hoezeer deze ook verantwoord was om de toegenomen kosten van zaalhuur, prijzen van de shuttles en de niet onaanzienlijke kosten van de clubtoernooien in de hand te houden.

Het is een verkeerde voorstelling van zaken die niet had mogen gebeuren.
In de 2e Kamer kom je weg met argumenten als, verdient geen schoonheidprijs, een leermoment of lering trekken dat in de toekomst nauwkeuriger moet worden gecommuniceerd plus dat je nog een paar boetekleden aantrekt over je nette pak of jurk. Zo ben ik echter niet. Ik vind dat ik jullie vertrouwen ernstig heb geschaad en zie daarom geen andere weg dan mijn functies als voorzitter / secretaris / stukjesschrijver (v.s.s.) per direct neer te leggen.
Uiteraard zal ik dagelijkse zaken afhandelen tot een nieuwe v.s.s. zich heeft aangemeld. Persoonlijk verwacht ik dat dit nog lange tijd zal duren.
Dus eigenlijk verandert er niets.
Tot morgen.


Dat was het zeker de eerste spelavond. Het was zo’n avond waar je als bestuurder op hoopt, namelijk dat er een paar nieuwe visages komen opdagen.
En die waren er.
Om met een romannetje te beginnen. Daphne. Daphne was aan het einde van het vorig seizoen bij BCB begonnen. Zij had haar verloofde Michael meegenomen. Ik kreeg de indruk dat verloofde op straffe van het verbreken van de verloving was meegekomen. Maar naar mate de avond vorderde en zijn slagen beter gingen lopen, kreeg hij het steeds meer naar zijn zin. De verloving had het badminton overleefd. Dat zit wel goed.
In de zomer had Monique geïnformeerd of ze een keer mocht meespelen. Ze had zo’n twaalf jaar geleden voor het laats gebadmintond. Mais naturellement was mijn résponse. Het bleek al gauw dat ze nog niets was verleerd . En haar enthousiasme tijdens het spelen was contagieux/aanstekelijk om te zien.
En er kwamen twee broers binnenvallen waarvan één een bekend gezicht had.
De raderen moesten even draaien maar ik kwam al gauw uit op Michiel die in het
verleden bij de BCB had gespeeld. Hij had son frère meegenomen die ook wel eens het spelletje badminton wilde ervaren. Les deux speelde het spelletje al aardig goed.
Mais monsieur le président pourquoi vous ecrivez les mots français?
Nou dat komt omdat Jerry binnen kwam lopen. In het Engels stelde hij zich voor. He told me that he lives in Badhoevedorp en was looking voor een nice en cosy badmintonclub. Of course I immediate answered that hij at Badmintonclub Badhoevedorp aan het goede address was.
Al gauw bleek J. een badmintonner exceptionnel te zijn. Onze toppers hebben met hem er een sterke en inspirerende tegenstander bij gekregen.
Maar waarom dan al die mots français monsieur le président?
Nou, dat kwam zo. Naar mate de avond vorderde er wat meer conversation met J. had plaatsgevonden, bleek hij allesbehalve een Engelsman te zijn maar een Fransman pur-sang. En son nom was niet Jerry, maar Yiri.
Als stukjesschrijver kun je alleen maar dromen van dit soort verwarringen. Het nog te schrijven wekelijkse stukje staat dan al helemaal in de échafaudage/steigers en dient alleen nog uitgewerkt te worden.

Waar ik op een avond als deze zo blij mee ben, ik heb het al vaker geschreven, is hoe onze clubmembers met nieuwkomers omgaan. Moeiteloos, alsof ze al lang bij de Club spelen, worden de nieuwkomers in de familie opgenomen. En of daar Nederlands, Engels of Frans bij gesproken moet worden maakt onze leden ook al niets uit. Wederom mijn dank daarvoor.
Badmintonclub Badhoevedorp is en blijft een cosy Club.

À demain.

Ja, Ja, nog maar twee nachtjes slapen en dan kunnen de shuttletjes weer door de lucht.